BlogGeen categorie

12 november 2019: de nacht dat Venetie onder water liep

“Wat gek, alweer een alarm?” We zitten te eten als er een tweede hoogwater alarm klinkt. 140 cm was er voorspeld. Hoog maar niet dramatisch. We kijken naar buiten en zien tot onze verbazing een golf water ons pleintje oplopen. Ons pleintje dat normaal bijna nooit onder water loopt bij hoog water…. “Laten we naar buiten gaan” roep ik. Toevallig heb ik die middag lies-laarzen gevonden in een vintage winkeltje. Het lijkt wat overdreven maar zo kan ik ze even testen.

We gaan op pad. Al snel krijgen we door dat het serieus is. Onze buurt, Santa Croce, staat helemaal onder water en terwijl we door het water waden klinkt het alarm voor de derde en zelfs voor de vierde keer. Het water stijgt en stijgt.

Eenmaal bij de Rialto brug begint het ook nog hard te waaien. Een van onze lievelings pleintjes naast de brug is onherkenbaar en de bacaro waar we regelmatig een glaasje drinken staat totaal onder water. De barmannen hebben van een drijvende vlonder een surfplank gemaakt en proberen naar de overkant te komen. Andrea zijn tuinman-laarzen zijn inmiddels volgelopen.

De Rialto brug staat voor een groot deel onder water. Veel van de gondels die normaal kabbelend naast de brug liggen drijven los geslagen op de golven. Een emergency vaporetto kan nog net onder de brug door.

We besluiten door te lopen naar Piazza San Marco en nu wordt de omvang van de ramp pas echt duidelijk. Alle (maar dan ook echt alle) winkels en restaurants zijn onder gelopen. De  eigenaren van de kleine winkeltjes proberen wanhopig te redden wat er te redden valt, terwijl de etalages van grote ketens zoals Benetton transformeren in lugubere stillevens.

Er is bijna niemand op straat. Het licht valt uit. Voorzichtig waden we door de donkere ondergelopen straten. “Dit is de meest surreale nacht van mijn leven” denk ik als ik een meisje in een dierenwinkel wanhopig een zak met spullen in de lucht zie houden terwijl om haar heen tientallen hondenspeeltjes drijven.  

Dan komen we bij Piazza San Marco. In plaats van toeristen is het wereld beroemde plein overspoeld met zeewater. De Basilica staat gedeeltelijk onder water. Wij zijn de enigen.

Dit watergeweld wordt zelfs mijn lieslaarzen te veel en ik voel hoe ze langzaam vollopen met koud golvend water. Andrea was al nat, en ploegt dapper door. We luisteren naar de stilte, het enige geluid komt van de wind en de golven. Na 10 magische minuten besluiten we naar huis te gaan. 

Makkelijker gezegd dan gedaan want met volle laarzen is het lopen behoorlijk zwaar. Het water trekt zich langzaam terug en uitgeput komen we om 1:00 thuis.  We zijn getuige geweest van een ramp. Het water blijkt tot 187 cm te zijn gekomen, bijna net zo hoog als de grote overstroming in 1966. Een harde scirocco wind in combinatie met springtij zijn de oorzaak. Venetie huilt.